نوشته های پراکنده- ب ی قرار

 

قرار نبود به رسیدن برسیم. این ثانیه‌ها شمارش معکوس نبودند و تو کوچک‌ترین دایره‌ای که به ازایش دقیق‌ترین دارت‌هایم را نشانه بگیرم. قرار بود رآس ساعت انتظار بیایی دنبالم، دستم را بگیری و ببری گوشه‌ی دنج بیقراری‌مان. با من بنشینی و از وقوع زلزله در آخرین فصل رمانت بترسانی‌ام. آنقدر زیاد که هرشب پیش از خوابیدن زوایای امن این خانه‌ی قدیمی را توی ذهنم مرور کنم. قهوه‌ی تلخ وقتی سرد هم شود به مذاق تبادلات عاشقانه‌ی آن لحظه‌ها خوش نمی‌آید. اما تو می‌توانی و با هرجرعه که سرمی‌کشی هرچند حالت چهره‌ات عوض نمی‌شود، بزاق تلخی توی دهانم فوران می‌زند و رو ترش می‌کنم. قرار نبود وقتی خداحافظی می‌کنی خیلی لفتش دهی. حتی دستم را کمی بیشتر اگر فشار می‌دادی همه‌اش یاد آخرین فصل رمانت می‌افتادم. آنوقت مجبور می‌شدم از تو به خودت پناه ببرم. درست است که هیچ‌کجا از این گوشه‌ی امن سخنی به میان نیامده. از تو هم که تکانه‌های مرا به افت فشار نسبت می‌دادی. نه، کسی هم ترا نمی‌شناخت که مهارت کند. برایت طرح پیشگیری بریزد. اعماقم داغ شده‌اند. این سنگ‌ها که تو می‌شناسی‌شان دارند روی‌هم می‌لغزند. لرزه‌های ریز‌ریز وسیع می‌شوند، از من سرازیر می‌شوند. این ارتعاش‌ها را عقربه سنج‌ها نشان نمی‌دهند. تو هم از عمق ویرانی خبر نداری. هیچکس خبر ندارد. کافی است زنگ بیدار‌باش ساعت بخورد. خودم هم فراموش می‌کنم. بلند می‌شوم. آینه زورش به رازهایم نمی‌رسد. همین که سروشکل قدیمی‌ام را به رخم می‌کشد بس است. قرار نبود... قرار... نبود...

 

/ 4 نظر / 18 بازدید
Nader

کارهای نثرت را بیشتر دوست دارم. روانی قلمت به دلم می نشیند. انگار که از دلم هجی می کنی این کلمات را. انکار نمی کنم که بعضی شعر هایت هم آدم را از جای خودش تکان می دهد. دوستشان دارم دوست خوبم. هم اینکه جایزه ی این همه خوبی تازه نوشته هایی از کودکی ام است. که کمتر کسی می خواندشان. http://written.persianblog.ir [لبخند]

فرنوش زنگوئی

سلام . ممنون از این که داستانم را خواندی. راستش بعد از مدتها ( این مدتها جدا خیلی زیاد است ) دوباره چیزکی نوشته بودم . باز هم ممنون از نقدت . وبلاگت را سر فرصت به طور کامل می خوانم و مشتری پر و پا قرص می شوم .

مهدی عباسی

با سلام شمس و شراب با داستان " حرامزاده گری" منتظر دیدار و نظرات شماست به خاطر نگار، به خاطر این که مرا مي خواست، نیسان آقای یوسفی را آتش زدم. این که آقای یوسفی آدم زحمت کشی بود و همه ی پس اندازش را برای ماشین داده بود ربطی نداشت به آن چه بین من و نگار گذشت.