وقتی قصه ام می شوی

نامه شماره دلتنگی

طیبه تیموری — Wed, 09 May 2012 10:06:18 GMT

گذشتم از او به خیره سری

گرفته ره مه دگری

کنون چه کنم با خطای دلم

که مهر و وفا شد بلای دلم

کنون چه کنم با خطای دلم

گرم برود آشنای دلم...

چیزی که هست یک خروار حرف است توی دلم. یک خروار کلمه که با رشته‌ای نامرئی می‌تواند تمام ترا به تصویر بکشد و تمام لحظه‌های ترا. تنها مشکلم تو هستی که نیستی. ببین قرار نیست بغض کنی دختر، فایده‌ی موج برداشتن این احساسات پیش چشمت چیه؟ صبور باش و بگذر. ماجرای عجیبی است دوست داشتنت، میل شدید به اشتراک گذاشتن تمام لحظه‌های خوب را دارم با تو، درست مثل همین نسیم که بازوی راستم را قلقلک می‌دهد. به اشتراک گذاشتنش هم می‌تواند ختم به آغوشت شدن باشد، لطفاً این نیاز دربدر را با فشار دست‌هایت بکُش، لطفاً... این نسیم بدجور وسوسه‌ام می‌کند. آفتاب بدجور وسوسه‌ام می‌کند و تمام دنیایی که تو در آن نیستی. ماجرای عجیبی است، نه می‌توانی تحمیلش کنی و نه رفعش. می‌نشینی گوشه‌ی یک اتاق بزرگ و تنها و مرورش می‌کنی. تنها مال خودت است، مثل اسمت و با هراشاره تکانت می‌دهد. عجیب است، کسی تمام ذهنت را پر از ردپا می‌کند و دنبالش که راه می‌افتی نمی‌رسی، نمی‌رسی...

آرامش طوفانی

طیبه تیموری — Sat, 05 May 2012 07:27:22 GMT

مثل یک‌بیمار سرطانی، ناامید از بهبود و فرسوده از درمان‌های مختلف. نشسته‌ام پشت میزکارم. همه‌چیز به نظر آرام می‌رسد. ‌نباید نگران چیزی باشم حتی نگران غذای بی‌کیفیت شرکت. وعده ناهارم روی قفسه پُشت سرم است. سرم که خلوت می‌شود، خواب‌های چند شب اخیرم را مرور می‌کنم و به زنی می‌اندیشم که در تمام لحظه‌های خواب می‌خواست کاری بکند و نمی‌توانست. نباید نگران چیزی باشم حتی نگران دیر رسیدن به همه‌جا. وقتی کسی منتظرت نباشد...

9اردیبهشت 91

خداحافظ گوهردشت

طیبه تیموری — Mon, 02 Apr 2012 11:52:59 GMT

خداحافظ گوهردشتِ طولانی. پرسه‌های هر غروبِ بعد از کار. خداحافظ تمام کوچه‌هایِ منتهی به رسیدن. کشفِ کافه‌های دنجِ بیکار و اولین مشتریِ بعدازظهرهای بی‌سایه شدن. از خیابان یکم و صف‌های طولانی مسافران، تا سیزدهم که خرقِ عادت خرافات بود. از آدونیس‌ِ خلوتِ صبح تا قرارهایِ اول عصرهای شلوغ. سلام. سلام. من اولین نفر این ملاقاتم و این آخرین ملاقات رسمی ماست. لطفاً یک پرس املتِ سیر برای یک روز پرازدحام کاری برای من و این آدم اول آماده کنید. لطفاً کمی خلوت برایم آماده...

خداحافظ کافه آنایِ روزهای بارانی، روزهای برفی، روزهای آفتابی... کافه‌ی ساعتی گارسن‌های بداخلاق، تصویرهای ماه تولد من و آدم اول، شومینه‌ای آویخته از سقف، آتشی سرزده از زمین. لطفاً کمی رؤیا را با زیرسیگارهای منتظر روی میز منتظرم بگذارید. لطفاً منتظرم بگذارید...

خداحافظ قدم‌های جامانده در باغِ فاتح، عکس‌هایی که نگرفتم، تاب‌هایی که نخوردم. خداحافظ حسرت مشت‌هایی که زیر توپ‌ها نزدم، حسرت مسیرهایی که آسفالت شدند، میزهای شطرنجی که مات ماتم کردند و رفتنی که تنهایی بَرَم گرداند. خداحافظ چمن‌های خیس، گربه‌های چاق سیر، کفش‌های کتانی و چنارهای بلندی که زیر پوسته‌های پیرتان هزاران کفشدوزک لانه دارند. خداحافظ آواز دسته‌جمعی دلتنگی‌هایم زیر آلاچیق‌ها...

خداحافظ زندان بزرگ گوهردشت. دست تکان دادن‌های اول صبح برای سربازهای نگهبان. اضطراب پارک کردن در حاشیه‌ی دیوارش، شلوغی روزهای ملاقات، تک‌تیرهای نیمه‌شب، نعره‌های تعویض شیفت. خداحافظ آرزوی نزدیک آزادی...

خداحافظ امامزاده‌ی زیبا، جایی برای مردن، جایی برای روزهایِ کسل جمعه، میزبانی صمیمی در نسیمی مطبوع و درخت‌هایی که روی شاملوی عزیزم سایه انداخته، روی احمدمحمودی که شرجی داغ جنوبی‌اش را به خاک سپرده، صفرخانی که بوی مبارزه می‌دهد، بنانی که خوب با دلم می‌سازد، دلکشی که از یادم نرفته. خداحافظ مرور سنگ‌نوشته‌های یخ‌زده، رفتار ناشناخته‌ی مرده‌های مهربان در گریز از زندگی نامهربان. خداحافظ خلوت لحظه‌های دلتنگی، پرپر کردن بغض بر مزار مختاری و پوینده، و نظاره‌ی شازده‌ای که صبور خوابیده. خداحافظ م.آزاد و تمام ناشناخته‌های لحظه‌به‌لحظه... خداحافظ لحظه‌های زنده‌ی من، اولین حدس میزبانی و پیشنهاد بی‌پشیمانی... می‌آیی برویم پیش شاملو در سکوت شعر بشنویم؟

خداحافظ جاده برغان، سکوت محض بادها و دره‌ها... معجزه‌ی آرامش در همین نزدیکی‌ها...

خداحافظ جاده چالوس... پیچ‌های جیغ‌زده و راه‌های بی‌هدف. یک لذت ناتمام در نرسیدن. یک لذت ناتمام...

خداحافظ

دارم از «کرج» می‌روم. باز هم وطنی تازه دارد به خودش می‌خواندم. همه‌چیز همین‌جا می‌ماند. همین‌جا، یادت نرود یک‌روز... یک‌جایی... یادت نرود...

نزدیکــــــــ 1

طیبه تیموری — Wed, 15 Feb 2012 06:06:15 GMT

ترس‌هایم درست از زمانی آغاز شد که در هیچ کجای این سکوت جای تو باز نمی‌شد. اسمت آمد پیش از تنهایی‌هایم نشست. باید هیجانم را بتکانم و از تو پیکری منطقی بسازم که در همه‌جای زندگی وجود دارد. صبح با کش و قوس از خواب بیدار بشوی، و حتی دهانت بوی ماندگی بدهد. شاید غافلگیری نگاهت به بوسه‌ای ختم شود یا به گلایه‌ای از رسیدن صبح. نمی‌توانم پیش‌بینی کنم. باید بپذیرم که یک نفر شبیه تمام آدم‌های دیگر نزدیک‌ترین فاصله را با من دارد. نزدیک‌تر از خجالت کشیدن و عریانی. نزدیک مثل احساس بی‌دلیلی که مرا با شتاب به خانه‌ات می‌رساند. بی‌دلیل و مبهم، احساسی که دقیقاً در قفسه سینه‌ام اتفاق می‌افتد و ترکیبی از دل‌شوره و دل‌تنگی است. میز صبحانه را دوست دارم. این‌که روبرویت نمی‌نشینم و همین زاویه‌ی نود درجه‌ای مرا به تو نزدیک‌تر می‌کند. لقمه می‌گیرم. به انگشت‌هایم نگاه می‌کنی که از جنایت بی‌توقف نوازشت به صبح رسانده‌امشان. مرا ببخشی یا نبخشی محکومم که بخشی از دوست داشتنت باشم.

برای چندمین‌بار

طیبه تیموری — Mon, 16 Jan 2012 08:13:46 GMT

به تو

برای چندمین‌بار... به تکرار و تکرار و تکرار... هروقت به سمت من سرازیر می‌شوی ناگزیر می‌شوم از نوشتن. نوشتن و نوشتن و نوشتن. سرتاسر پوستم درد می‌گیرد. وقتی قرار باشد بیایی رعایت حالم را نمی‌کنی. زخم می‌شوم. اندازه‌ی تو که قرار است از من، خودت را بیرون بکشی. من ناگزیرم که ساکت بمیرم. ساکت درست مثل خودکاری که جوهرش تمام شده. محکم روی کاغذ می‌کشی‌ام. محکم. و هیچ ندارم برای گفتن...

برای چندمین‌بار... اعلام آزادی‌ات از خطوط منظم دفترچه‌ای که پر از نام تست. فهمیدن سه نقطه‌ای که انتهای تمام این حروف تکرار می‌شوند. به روی خودت نیاور. هیچ‌کدام از این بن‌بست‌ها به رسیدن تو ربطی ندارند. ازدیاد صداهایی که مرا از شنیدن صدای پای تو محروم می‌کنند. پاکت‌هایی خالی که مرا سرگرم بی‌خبری‌ات می‌کنند. به روی خودت نیاور. هیچ‌کس ترا با خصومت یک نسل اشتباه نمی‌گیرد. در خون من بخششی عظیم در حال عبور است. هر روز و هر لحظه. بخششی که هیچ‌وقت از دلتنگی تو خالی‌ام نمی‌کند.

برای چندمین‌بار... برگشتن طلسم طاقت من نبود. ارتباطی به جنبه‌های اعجاز در زمینه‌ی اخلاقت نداشت. برگشتن تنها راه من برای آزادی بود. اولین دیدار همیشه آخرین دیدار است که در قرارهای بعدی تکرارش می‌کنیم. تکه‌تکه‌اش می‌کنیم و بایگانی یک روزه‌ای که همه تاریخ را در خودش جا می‌داد، کلمات ما را به یاد دارند. برگشتن سهم کوچکی بود از فراموشی.

برای چندمین‌بار... دوستت دارم. بی‌وقفه. آرام. بی‌سبب. دوستت دارم پیش از برگشتن. پیش از تمام شدن. پیش از درخواستی دوباره به صرف آغوشی یک حرفی. بی‌حرفی. پیش از دلتنگ شدن. با خودم کنار آمدن. توقفی که زیر آسمان از تابیدنت ناامیدم می‌کرد. پیش از اولین روز. اولین جرقه. وسوسه‌ی دیدنت از پشت شمعی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شود.

برای چندمین‌بار... ابتلا به دردی مزمن که من دچارش هستم انتخابی خودآگاه نیست. زخمی که تو هستی زخمی که تو هستی... شعری است که فایده‌ی زیادی دارد. هرجا کم می‌آورم. هرجا دنبال بهانه‌ای برای این بغض‌ها می‌گردم. هرجا که تنها تو می‌توانی غرور مرا کتمان کنی. زخمی که تو هستی... زخمی که تو هستی...

برای چندمین‌بار... تأکید می‌کنم این واژه‌ها به یک کوچه تعلق دارند. به یک تبسم وسیع که گوشه‌ای از اتاقت جا گذاشتم. به یک جمله که هیچ‌وقت داستانت را تمام نمی‌کند. به جرأتی که نداریم. این واژه‌ها به دست‌هایی که نمی‌شناسی، راننده‌ای که مقصد ندارد، شهری که از آدرس تو تهی است، این واژه‌ها تلاشی مبهم برای درمیان گذاشتن تو با خودم است. مبهم مثل اخم‌های زیر پوستی‌ات. مثل تمام شدنی بدون صدا، درکی از منظره‌ای متروک در حیاط پشتی خانه‌ای که قرار است روی بالکن سردش آخرین سیگارت را بکشی...

نامه های من شماره هشت- دوربرگردان

طیبه تیموری — Wed, 11 Jan 2012 12:03:16 GMT

عقل هیچ پرنده‌ای به قفس نمی‌رسد اما گذارش چرا. تو مزه‌ی نوشابه‌ی زرد می‌دهی وقتی بچه می‌شوم. شهامت بی‌خوابی‌های ظهر. فرار کردن از بی‌سلیقگی کلاس‌های درس. و یک دعای کش‌دار معمولی برای تنبیه نشدن. تو افتخار اولین زنِ تاریخی وقتی شاهد آئینه‌ها می‌شد و مداد مشکی کوتاهی که چشم‌هایش را سیاه می‌کرد. شرم نگاه جوانی بالغ بر سرخی لب‌هایی که حرف نمی‌زد و حیای پوسیده‌ی چشم‌هایی که از عاشقانش تنها دو کفش کتانی را می‌دید. انتهای این خیابان دور برگردان تجربه‌های غم‌زده است. کلاغی که با من به مدرسه می‌رفت را شکارچی بازنشسته با تیرکمان کشته. دست‌هایت را از جیب‌های خالی‌ات دربیاور. دست‌هایت را ...

یکی یادمون بیاره، کِی به داد هم رسیدیم؟

طیبه تیموری — Tue, 03 Jan 2012 16:23:38 GMT

به بهانه ی دیدنت... این سبدها را از خریدهای بی مصرف پُر می کنم

به بهانه ی باران... چترم را می گیرم روی سرت

به بهانه ی کار... نه می گویم به دعوت یک دوست

به بهانه ی دیدن یک دوست... از زیرِ بارِ کار شانه خالی می کنم

به بهانه ی ادبیات... قد می کشم توی باغچه ات

به بهانه ی تولدت... آشتی می کنم

به بهانه ی تلفن نزدنت... می روم برای همیشه

به بهانه...

یعنی من جرأت راست گفتن به تو و دنیا را ندارم. بلد نیستم بی بهانه دلم را بگیرم دستم و بیایم به تو تقدیمش کنم. حرفم را بدون فیلتر با درکِ صحیحی از معنایِ دقیق واژه ها به تو بگویم. یعنی اگر دوستت دارم بگویم دوستت دارم. اگر خسته ام بگویم خسته ام. عریان با وضعیتِ ذهنی و حسیِ شفاف، مثل شیشه باشم. مثل برف اول زمستان. مثل من با همه ی ترس ها و علاقه هایم. یک لحظه بنشینم و ببینم کجای زندگیم از خود واقعی ام مایه گذاشته ام. کدام جمله بر زبانم هیچ معنایی بجز خودش را نداشت؟ بی بهانه...

آینه ام باش. حرفی بزن که تبصره نداشته باشد، قولی بده بی مشروط، عشقی بورز که بوی تکلف ندهد. بی بهانه باش... بی بهانه

درست مثل درخت

طیبه تیموری — Tue, 20 Dec 2011 10:42:47 GMT

درست مثل زمان، با شتابی خارج از کنترل و یقینی به درازای ثانیه‌ها...

معنی ماندن و رفتنت بدیهی و ناگزیر است. معنی داشتنت در قالب قراری که می‌گذاریم. پیش‌بینی غم‌انگیز لحظه‌های آخر و احساس بازآفرینی حضورت.

یک تماس کوتاه، یک دیدار. همه‌ی چیزهای باارزش زندگی می‌تواند نتیجه‌ی همه‌ی این تعاملات کوچک باشد. نتیجه‌ی همین تقابلات کوچک حتی. داشتن، محدودترین دارایی ماست و خوشبختی لبخند عمیق تست که روی عکس‌ها حک شده و از پیش چشمم دور نمی‌شود.

درست مثل درخت. سرتاسر پائیز را لرزیده‌ام. برگ‌ها شعرهای آواره‌ام بوده‌اند زیر پاهایت. سرودی که حرف رسیدن نمی زنند. برای بی‌طاقتی از دست‌های این زمستان، از من قاب عکس بساز...

شبه داستان- همین‌طوری

طیبه تیموری — Wed, 09 Nov 2011 09:42:59 GMT

یک آدم معمولی بود. یک روز صبح که هوا نه گرم بود و نه سرد، نه خیلی زود بود و نه دیر، مادرش بدون اذیتی او را به دنیا آورد. بچه‌ی نرمالی بود، وزن، قد و ظاهر نرمالی داشت. گریه که می‌کرد، سینه‌های پر شیر مادر ساکتش می‌کرد. دردسری نداشت، نه کسی را می‌آزرد نه کسی کاری به کارش داشت. بزرگ‌تر که شد، سرش به درس و مشق گرم شد. نه شاگرد اول بود، نه دلهره‌ی رد شدن داشت. موهایش را شل می‌بافت و همیشه پیراهن‌های ساده‌ی مامان‌دوز تنش می‌کرد. جوان که شد، خواستگارانی به منزلشان آمدند، یکی را که کارمندی معمولی بود از میان آنها انتخاب کرد. جهیزیه‌ی مختصر و مراسمی کوچک، همه‌ی مراحل زن شدنش بودند. آشپزی می‌کرد، خیاطی می‌کرد، خانه را مرتب می‌کرد و به مادر و دوستانش تلفن می‌زد. دغدغه‌هایش همه در چارچوب خانه می‌گشت. به فکر گردگیری آخر سال بود. به فکر سفره‌ی هفت‌سین چیدن. پس‌انداز برای خرید خانه‌ای کوچک و داشتن فرزندانی جور. باردار که می‌شد، حالت تهوع داشت، یک بار هوس ترشی خوری‌اش غالب بود، و باردیگر به خاک علاقه نشان می‌داد. اما تا ماه نهم سرپا بود و با علاقه برای کودکانش لباس می‌دوخت. کودکانش بزرگ می‌شدند و او بلد بود زخم‌های پسر را پانسمان کند و نامه‌های عاشقانه‌ی دختر را طوری سر به نیست کند که به او شک نکنند. بلد بود پله‌های کف خانه را طوری بسابد که تصویر مردش را که ناغافل بالای سرش ایستاده در آن ببیند. حتی بلد بود که اگر ناغافل در سن 45 سالگی باردار شد، کجا برود و چه بخورد که به دردسر تازه‌ی فرزندی دیگر نیفتد. رنج کشیدن و شاد بودن را بلد بود. به سادگی طلوع آفتاب و صدای زنگ بیدارباش ساعت و فکر همه‌چیز بود. از ناهار ظهر تا دریچه‌ی لوله بخاری و قبوض پرداخت نشده. خریدن طلا و پس‌اندازهای پنهانی. خرید جهیزیه برای دخترش و چانه‌زنی با پلاستیک فروش سیار برای کم کردن قیمت صافی‌هایی که کیفیت گذشته را ندارند. بلد بود که عصر که می‌شود، دستی به سر و رویش بکشد و در آینه با تحسین به چاله‌ی گوشه‌ی لبش نگاه کند و با آب جوش آماده‌ی دم کردن چای، منتظر مردش بماند که این نشانه‌های کوچک را خوب می‌فهمد و هی این پا و آن پا می‌کند که دور از چشم بچه‌ها نیشگونی از او بگیرد و تا وقت خواب همه‌اش زیر لب بخندد.

عجیب قدرتی در فرورفتن در نقش‌های بازی نکرده دارد. چنان مادر شوهر و مادرزنی می‌شود که کسی به تازه‌کاری‌اش ظن نمی‌برد و همیشه کاری برای انجام دادن دارد. از تدارک مهمانی‌های پاگشا تا توقف‌اش پشت ویترین مغازه‌های سیسمونی و انتظار برای نوادگان سلسله‌ای‌اش که از سر رقابتی ناخودآگاه ناگهان تعدادشان به پنج نفر می‌رسد. و او بلد بود که مادربزرگ شود، آنچنان گرم و غیرقابل پیش‌بینی که جای شکی برای باور کردنش باقی نگذارد. بلد بود وقتی مردش می‌میرد همه چیز را طوری روبه‌راه کند که کسی ککش نگزد و چنان زاری کند که همه به تحسینش برخیزند. شب‌های جمعه حلوا می‌پزد و با شیشه‌ای گلاب راهی گورستان می‌شود و با نگرانی پر شدن قبرهای خالی اطراف را می‌پاید.

قندهای خرد شده، کیسه‌های برنج و حلبی‌های روغن. از یک ماه پیش سبزی می‌خرد و پاک می‌کند و می‌دهد که سبزی خردکنی سرکوچه خردشان کند. بعد با حوصله تفتشان می‌دهد و در بسته‌های بزرگ فریزر می‌کند. پاک کردن لوبیا و نخودها دو روزی وقتش را می‌گیرد. همه‌ی وسایل اضافه را که قابل‌استفاده‌اند به این و آن می‌بخشد. ملحفه‌ها را می‌شوید و رختخواب‌های اضافه را به مستأجرش می‌دهد...

آلبوم‌ها همیشه آخرین انتخابش هستند. در حالی‌که زانوهایش را می‌مالد یکی‌یکی آنها را ورق می‌زند. سیر که می‌شود زندگی را جامی‌گذارد و می‌رود گوشه‌ی یکی از عکس‌ها بمیرد.

به دنیا اومدم تا ... عاشقت باشم

طیبه تیموری — Mon, 24 Oct 2011 09:41:58 GMT

شاید اسمش را بتوان غافلگیری گذاشت، شاید هم یک تازگی ابدی. دستات رو که بی‌کار روی پاهات می‌ذاری، مطمئن می‌شم که کاری برای نکردن داری. دستات رو که می‌تونه با نوازش اینهمه تشنگی باز هم همون لذت اولین‌بار رو داشته باشه. همون لذت همیشه...

مث گربه سرم رو می‌ذارم رو پاهات. از حس این‌که ممکنه موهامو نوازش کنی مورمورم می‌شه. از حس این‌که گرمای تنت از نوک انگشتات به سلول‌های پوست سرم می‌خوره و کم کم تمام تنم پر از حرارت می‌شه.

هیچ‌کاری نمی‌تونم برات انجام بدم. هیچ بجز این‌که مثل مردها همه‌ی نگرانی‌ها و تشویش‌هام رو پشت در بذارم و با روی خندان به تو سلام بدم که سرت رو کمی از در ورودی بیرون آوردی به معنای خوش‌آمدگویی. دست‌هام رو بشورم و ببینم باب دل کدام یک از ما غذا پختی...

پ ن1: یه بار دیگه سعی‌ام رو کردم. ماشین زیر پنجره اتاقت پارک کردم و منتظر شدم بیرون بیای. اما انگار تو هیچ‌وقت تو اون خونه زندگی نمی‌کردی...

پ ن2: امروز متوجه یه جریان عجیب در خودم شدم. تقریباً‌هیچ‌کس در زندگی من گم نمی‌شود.

پ ن3: روزهای خیلی سختی بود... که ... گذشت...