وقتی قصه‌ام می‌شوی

نثر، داستان کوتاه

 

خیلی ظریف و آهسته، انگار در حال کوک‌زدن رج در رفته‌ی پارچه‌ی ابریشمی باشی. طوری واژه‌ها را از کیسه‌هایمان بیرون می‌کشیم که انگار داریم نارنجکی کوچک را بی‌هوا به باد می‌دهیم. خیلی ظریف، مزه مزه می‌کنیم و خیلی آهسته قورت می‌دهیمشان. هم تو خوب می‌فهمی که من چه می‌خواستم بگویم و نگفتم و هم من می‌دانم که دیگر به هیچ کوچه‌ی علی‌چپی راهمان نمی‌دهند اینقدر که چشم‌هایمان ستاره دارد و اینقدر که ظریف و آهسته از رازی با هم سخن می‌گوئیم که همه‌ی ابعادش برایمان روشن است و گرم. اگر می‌شد بر این کوچه‌ها نامی بگذاریم احتمالاً نام همه‌شان را با پیشوند بن‌بست "..." می‌گذاشتیم. سه نقطه‌ی بن‌بست برای همه‌ی زندگیمان

خیلی ظریف از تن صریح‌گویی احساساتمان، من را می‌تکانیم، ترا می‌تکانیم و گیر می‌دهیم به وسعت انسان و تنهائی‌اش. گیر می‌دهیم به کوچ یکباره پرنده‌ها و گاهی حتی از افسردگی نهنگ‌ها می‌نالیم. وسعمان اگر برسد، قصه را نقد می‌کنیم. شعر را تکه‌پاره. از لبخند تشبیه می‌سازیم و هر نشانه را تاویل می‌خوانیم و ایهام می‌شویم برای دوستت دارم‌های نگفته‌ی مادری که تنها می‌تواند با عطر پیازداغ، مدهوشی عاشقانه‌اش را بپزد. با سلیقه توی ظرف‌های براق بریزد و منتظر بماند که خسته از سرکار برگردیم و تا آخرین لقمه مدام بپرسد، دوست داشتی؟ سیر شدی؟

با بهانه، بهانه می‌گیرم. چرا خدا، چرا زمین، چرا آسمان؟؟؟ و همیشه یک جواب برای همه این سوالات داریم و آن این است که  :"حس خوبی دارم..."


پ ن 1: زندگی بی‌معنا شده بود و این تکرار روزمرگی، زندگی دستمالی شده دم‌دستی، کاروان مسخره شب‌و‌روز که زنجیر شده از پس همدیگر می‌رفت و می‌رفت، اما هیچ‌وقت تمامی نداشت، گله‌های عظیم گاو گوسفند که به مسلخ برده می‌شدند و جوی خون، یا نه، رودخانه خون در خاک غرق می‌شد تا زمین جان بگیرد، همه و همه به این خاطر بود که آدمی کمی بیشتر عمر کند تا شاید در بقیه زندگی‌اش یک گاو بیش‌تر بخورد؟ - پیکرفرهاد/عباس معروفی- می‌چسبه حتی برای بار‌دوم و چندم خواندن


پ ن 2: چند تا A گذاشته بودم اول اسمت. توی لیست اسامی در تلفنم را می‌گویم. می‌خواستم اولین نفر باشی. حالا رفته‌ای. همه‌ی آن A‌ها را پاک کردم. دیگر اولین نفر نیستی. رفته‌ای سر جای خودت


پ ن 3: گاهی مثل بچه‌ها اگر بخواهی همه‌ی احساساتت را با قهر و آشتی نشان بدهی، خیلی قشنگ‌تر است تا اینکه مثل بزرگ‌ترها، یدک‌کش بی‌خیالی پنهانکاری شوی که به همه‌چیز حکم "تحمل کن" می‌دهد

 


نوشته شده در دوشنبه ۱ آذر ۱۳۸٩ساعت ٧:٤٤ ‎ق.ظ توسط طیبه تیموری نظرات () |


Design By : Night Skin