وقتی قصه‌ام می‌شوی

نثر، داستان کوتاه

مانتوی خاکستری، تسلیم حرارت اطو شده بود، و با هر حرکت، چروک اخم بر تنش صاف می‌شد. در حرکات زن شتابزدگی به چشم می‌خورد. وقتی لبخند مانتو وسیع شد، اطو را از پریز کشید و دوان‌دوان خودش را به جلز‌ولز بامیه‌های غوطه‌ور در ماهیتابه رساند و شعله را پائین کشید. گوجه‌های رنده شده را به بامیه‌ها اضافه کرد، قدر نمک و فلفل و اندکی آب. سری چرخاند، در ماهیتابه را که گذاشت، گویی موسیقی دلخراشی پایان گرفته باشد. دانه‌های عرق روی پیشانی‌اش ردی سفید بر جای گذاشته بود. گوشه پنجره را باز کرد که هوا قدری عوض شود.

 

- اون پنجره لعنتی رو ببند، تازه از حموم در اومدم، مگه کوری. سیگار را در مشتش پنهان کرد و بی‌آنکه برگردد، پنجره را با غضب هل داد. لنگه پنجره هنوز کامل چفت نشده بود که شیر سر رفت و بوی سوخته آن فضا را پرکرد. صدای غرغر مرد با اضطراب پنهان کردن سیگار در دستش، تحمل بوی شیر سوخته را برایش ناممکن کرد. عق زنان خودش را از آشپزخانه بیرون کشید و به سمت دستشویی دوید ...

 

نسیمی که پرده را تا چانه‌اش بالا آورده بود، تعجیلش را به یادش انداخت. صدای قل‌قل آرام قابلمه بامیه، احوالش را تنظیم می‌کرد. پنجره را بست. زیر قابلمه را خاموش کرد. نه عنکبوت کوچکی که از شب قبل گوشه‌ی سقف آشپزخانه مشغول تنیدن تار شده بود، و معلق‌زنان در هوا مانده بود و نه خرده‌نان‌هایی که گوشه پادری ریخته شده بودند، باعث توقفش نشد. مانتو را به تنش کشید. با پد‌پنکیک رد عرق را در صورتش محو کرد و شال زرشکی را شل روی سرش تنظیم کرد. از دیدن خودش در آینه اندکی جا خورد. رنگی دودی موها به صورتش بی‌حالی دلچسبی می‌داد. قی گوشه‌ی چشمانش را با دستمال پاک کرد و سیاهی‌شان را با مداد‌سیاه تر کرد. گونه‌های خوش‌فرم گل‌بهی‌اش به صورت استخوانی گندمگونش، طراوت می‌بخشید. امروز شکل جوانی مادرش شده بود، که با همان لب‌های خندان، سال‌ها بود ردیف دندان‌های سفیدش را از پشت قاب عکس قدیمی به رخ می‌کشید.

 

- این چه لباسیه که باز پوشیدی؟ آخه تو کی می‌خوای فکر آبروی من باشی؟ معلوم نیست تو کله‌ی پوکت چی می‌گذره که هربار به غلط کردن مهمانی رفتن می‌افتم، خودتو این ریختی می‌کنی... اُه از دست تو که همیشه باید مراقب رفتارت باشم... از اتاق بیرون می‌رود اما زنجیره‌ی ناخوشایندی که از دهان مرد فرو می‌ریخت، تمام قدرتش را سلب می‌کرد و مرد باز هم بجای "امشب چه زیبا شده‌ای"، همان جمله‌های فرساینده را تکرار می‌کند.

 

پیش از آنکه در ساختمان را ببند، یکبار دیگر سوپاپ‌های اطمینان هر اتفاق ناخواسته‌ای را در ذهنش مرور کرد، و چون هیچ صدایی به گوشش نرسید، دو بار کلید را در قفل چرخاند و رفت. می‌دانست که حالا حتماً عنکبوت از حرکت باز ایستاده و مورچه‌ها با خرده نان‌های گوشه‌ی پادری، ضیافتی برپا کرده‌اند. برای مرد هم که فرقی نمی‌کند محتوی قابلمه‌ی روی گاز چه باشد. به اهتزاز در آمده بود، زنی با موهای دودی و شال زرشکی، قدم‌هایش گرچه از سنگینی بار چمدان، سنگین برداشته می‌شد، طنین خوشی داشت، طنینی که هیچگاه اینگونه زیبا نشنیده بود... خش خش ...

نوشته شده در جمعه ٦ آذر ۱۳۸۸ساعت ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ توسط طیبه تیموری نظرات () |


Design By : Night Skin