وقتی قصه‌ام می‌شوی

نثر، داستان کوتاه

آسمان که می‌بارد، سبک می‌شوم از برف‌های این حرف‌های تلنبار. از سنگینی تو که بر دلم نشسته‌ای. باز هم کودکی را کشته‌اند. قلبم از آرزوهای دست‌نیافته پر می‌شود. با من حسرتی برای دویدن و فریادی می‌ماند و ابری که گلویم را سخت می‌فشارد. آسمان که می‌بارد، بیچارگی دست‌های فشرده بر‌ ماشه را می‌بخشم. پر از سخاوت می‌شوم. یادم می‌رود جنگ، زبان تقویم‌ها را نمی‌فهمد و مناسبت‌های رنگی، در زیر دود انفجار مدفون می‌شوند. نه سالی نو می‌شود، نه کادوئی تقدیم. به‌جای چشم‌براهی مردی که مهربانی این روزها را به کودکان هدیه می‌کند، سعی می‌کنم این پاهای بریده را از هم تشخیص دهم. سارا و دارا این روزها به کفن هدیه می‌شوند. زمین جشن گرفته. به حال مردگان بی‌آزار چه فرقی دارد، آسمان ببارد یا نه؟

 

 

21/10/87

نوشته شده در جمعه ۱٦ امرداد ۱۳۸۸ساعت ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ توسط طیبه تیموری نظرات () |


Design By : Night Skin