وقتی قصه‌ام می‌شوی

نثر، داستان کوتاه

باید دوست داشتن را ارج نهاد. این تنها چیزیه که نمی‌تونی با تلقین داشته باشی‌اش و حتی به کسی ببخشی‌اش. وقتی دوست داری، منبع مطمئنی از انرژی داری که توانایی خیلی کارها را به تو می‌ده. برای این حس بی‌اختیار باید وقت گذاشت، ایثار کرد. تقریباً تمام تجربه‌های دیگه زندگی‌رو می‌شه با خیلی کسان داشت اما دوست داشتن، نقطه‌ی مطلقیه که زبانت‌رو می‌بنده. نقطه‌ی مطلقی که تو بیشتر از هرکسی از وجود و صحت و عمقش خبر داری. دوست داشتن انتخابی نیست، خریدنی نیست، سهم و اختیار در اون معنی نداره. بخاطر همین ویژگی منحصرشه که منحصره. شبیه دوست داشتنه. دچارش که می‌شی باید بهش احترام بذاری و حواست بهش باشه.

نوشته شده در دوشنبه ٦ خرداد ۱۳٩٢ساعت ۸:٤٦ ‎ق.ظ توسط طیبه تیموری نظرات () |


Design By : Night Skin