وقتی قصه‌ام می‌شوی

نثر، داستان کوتاه

 

       خداحافظ گوهردشتِ طولانی. پرسه‌های هر غروبِ بعد از کار. خداحافظ تمام کوچه‌هایِ منتهی به رسیدن. کشفِ کافه‌های دنجِ بیکار و اولین مشتریِ بعدازظهرهای بی‌سایه شدن. از خیابان یکم و صف‌های طولانی مسافران، تا سیزدهم که خرقِ عادت خرافات بود. از آدونیس‌ِ خلوتِ صبح تا قرارهایِ اول عصرهای شلوغ. سلام. سلام. من اولین نفر این ملاقاتم و این آخرین ملاقات رسمی ماست. لطفاً یک پرس املتِ سیر برای یک روز پرازدحام کاری برای من و این آدم اول آماده کنید. لطفاً کمی خلوت برایم آماده...

    خداحافظ کافه آنایِ روزهای بارانی، روزهای برفی، روزهای آفتابی... کافه‌ی ساعتی گارسن‌های بداخلاق، تصویرهای ماه تولد من و آدم اول، شومینه‌ای آویخته از سقف، آتشی سرزده از زمین. لطفاً کمی رؤیا را با زیرسیگارهای منتظر روی میز منتظرم بگذارید. لطفاً منتظرم بگذارید...

    خداحافظ قدم‌های جامانده در باغِ فاتح، عکس‌هایی که نگرفتم، تاب‌هایی که نخوردم. خداحافظ حسرت مشت‌هایی که زیر توپ‌ها نزدم، حسرت مسیرهایی که آسفالت شدند، میزهای شطرنجی که مات ماتم کردند و رفتنی که تنهایی بَرَم گرداند. خداحافظ چمن‌های خیس، گربه‌های چاق سیر، کفش‌های کتانی و چنارهای بلندی که زیر پوسته‌های پیرتان هزاران کفشدوزک لانه دارند. خداحافظ آواز دسته‌جمعی دلتنگی‌هایم زیر آلاچیق‌ها...

    خداحافظ زندان بزرگ گوهردشت. دست تکان دادن‌های اول صبح برای سربازهای نگهبان. اضطراب پارک کردن در حاشیه‌ی دیوارش، شلوغی روزهای ملاقات، تک‌تیرهای نیمه‌شب، نعره‌های تعویض شیفت. خداحافظ آرزوی نزدیک آزادی...

    خداحافظ امامزاده‌ی زیبا، جایی برای مردن، جایی برای روزهایِ کسل جمعه، میزبانی صمیمی در نسیمی مطبوع و درخت‌هایی که روی شاملوی عزیزم سایه انداخته، روی احمدمحمودی که شرجی داغ جنوبی‌اش را به خاک سپرده، صفرخانی که بوی مبارزه می‌دهد، بنانی که خوب با دلم می‌سازد، دلکشی که از یادم نرفته. خداحافظ مرور سنگ‌نوشته‌های یخ‌زده، رفتار ناشناخته‌ی مرده‌های مهربان در گریز از زندگی نامهربان. خداحافظ خلوت لحظه‌های دلتنگی، پرپر کردن بغض بر مزار مختاری و پوینده، و نظاره‌ی شازده‌ای که صبور خوابیده. خداحافظ م.آزاد و تمام ناشناخته‌های لحظه‌به‌لحظه... خداحافظ لحظه‌های زنده‌ی من، اولین حدس میزبانی و پیشنهاد بی‌پشیمانی... می‌آیی برویم پیش شاملو در سکوت شعر بشنویم؟

    خداحافظ جاده برغان، سکوت محض بادها و دره‌ها... معجزه‌ی آرامش در همین نزدیکی‌ها...

    خداحافظ جاده چالوس... پیچ‌های جیغ‌زده و راه‌های بی‌هدف. یک لذت ناتمام در نرسیدن. یک لذت ناتمام...

   خداحافظ

    دارم از «کرج» می‌روم. باز هم وطنی تازه دارد به خودش می‌خواندم. همه‌چیز همین‌جا می‌ماند. همین‌جا، یادت نرود یک‌روز... یک‌جایی... یادت نرود...

 

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه ۱٤ فروردین ۱۳٩۱ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ توسط طیبه تیموری نظرات () |


Design By : Night Skin